وکیلانه » » تکرارِ سخنانِ رهبر یا اجرای سخنانِ رهبر؟!
من در  RSS من در  Picasa من در  YouTube من در  گوگل پلاس من در  FriendFeed من در  توییتر من در  Facebook
صفحه نخست | آرشيو لينک ها | درباره ی من | عبرات
تکرارِ سخنانِ رهبر یا اجرای سخنانِ رهبر؟!
۹ام, خرداد ۱۳۹۲| نويسنده: امیرعلی صفا
نظرات[۱۱]

“ره‌بر وظیفه‌اش تبیینِ ارزش‌ها و راه‌بردهای کلان است. بالاترین مقامِ اجرایی یعنی رئیس‌جمهور وظیفه‌اش تبیینِ راه‌بردهای فرابخشی است. وزرا باید راه‌بردها را بخشی کنند و البته با راه‌کارهای کلان به سازمان‌های تابعه‌شان ابلاغ کنند. سازمان‌ها باید بروند سراغِ راه‌کارهای خرد و کار را در میانِ مردم توزیع کنند. یعنی به من و تو که رسید تبدیل شود به یک کارِ انضمامی و مشت پر کن. کانکریت. نه یک شعارِ انتزاعی.

اگر ره‌بر گفت، جنبشِ نرم‌افزاری، رئیس‌جمهور باید این را بدهد به وزارت نفت مثلاً، یعنی تحقیق و توسعه در صنعتِ نفت. بعد وزیر در معاونت‌های اقتصادی استفاده کند از دانش‌کده‌ی اقتصاد. یک معبر باز کند برای نفوذِ دانش‌‌ کده‌ی اقتصاد. از آن‌طرف رابطه دانشکده‌های نفت و پتروشیمی را با بدنه‌ی وزرات تعریف کند. سازوکار تعریف کند برای تولید سوالاتِ علمی وزارت‌خانه و این سوال‌ها برسد به دانش‌ گاه‌ها و دانش‌کده ها و پژوهش کده‌های مرتبط. و شاید مثلاً این قضیه تبدیل شود به یک اردوی دو روزه‌ی بازدید از ماهشهر در دانش‌کده‌ی مکانیک امیرکبیر به خرج وزارت نفت.

… وظیفه‌ی خطیبِ جمعه‌ی فلان دهستان نیز تمجید از پسرِ کربلایی حسن است که فوق دیپلمِ کشاورزی دارد و کانالِ آب را از دهِ بالادست سیمان کرده است و کودِ شیمیایی گرفته است برای زمین‌های اهالی و توی زمینِ خودش هم کاشتِ برنجِ کم آب را امتحان کرده است و موفق شده است. به خطیبِ دهستان که رسید باید تبدیل شود به هم‌چه وظیفه‌ای، نه تکرار سخنانِ ره‌بر.

این یعنی جنبشِ نرم‌افزاری در نگاهِ سیستماتیک.
اما در عالمِ واقع چه اتفاقی می‌افتد؟ ره‌بر می‌گویند جنبش نرم‌افزاری. رئیس قوه می‌گوید جنبشِ نرم‌افزاری. خطیبِ جمعه‌ی فلان دهستان می‌گوید جنبشِ نرم‌افزاری. رئیس ناحیه‌ی مقاومت فلان‌جا می‌گوید جنبشِ نرم‌افزاری، بسیج دانش‌جویی هم هفت – هشت سمینارِ پر و پیمان برگزار می‌کند به نامِِ جنبشِ نرم‌افزاری تا این عبارت برسد به دانش‌گاه‌ها. صداوسیما هم می‌شود یارِ دوازدهمِ جنبشِ نرم‌افزاری!
و نتیجه؟ ظرفِ مدتِ کمی، از این عبارت که باطنی حکیمانه دارد، پوسته‌ای می‌ماند مجوف و به درد نخور. به شدت دست‌مالی شده. دیگر هیچ‌ آدمی که سرش به تنش می‌ارزد نمی‌رود سراغ این عبارت و باطنِ حکیمانه‌ی آن نیز پشتِ ظاهرِ تو خالی‌اش گم می‌شود.

یکی از مدیرانِ‌ مسوولِ سابقِ مطبوعات برای من می‌گفت که وقتی این بحث (جنبش نرم‌افزاری) مطرح شد، من یک روز تیترِ یک زدم فرمایش ره‌بر را. اما از روزِ دوم شروع کردم به مصاحبه‌ی علمی، خبرِ علمی و خلاصه تولید یک فضای نشیطِ علمی.
نتیجه؟ هیچ! یکی از مسوولان سیاسی مرا خواست و دو – سه روزنامه‌ی دیگر نشان داد و گفت: نگاه! هنوز دوستانِ دیگرِ ما هر روز بحثِ جنبشِ نرم‌افزاری را مطرح می‌کنند، اما شما پاک فراموش کرده‌اید این موضوع را…

این نگاه است که تفکیک حیثیات را متوجه نمی‌شود. خیال می‌کند با تکرارِ عین عبارت وظیفه‌اش را انجام داده است. مسوولان (هنوز) یاد نگرفته‌اند کارِ اصلی‌شان را، باز راه‌برد می‌دهند. آن هم راه‌بردِ کلان، از زاویه‌ی دیدِ رهبر. یعنی خلطِ استراتژی و تاکتیک…”

(ص ۱۲۶؛ سرلوحه‌ها؛ رضاامیرخانی)



دیدگاهتان را بنویسید

*اگر پیغام‌تان خصوصی است، کافی است در متن پیام، کلمهٔ خصوصی را درج کنید.

ww w) :| :x :wink: :roll: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :evil: :cry: :arrow: :P :D :?: :? :-) :( :!: